Old stuff

Verhaaltje van idk, een half jaar geleden? Het einde ben ik kwijtgeraakt, het had in ieder geval iets met een scandinavisch land te maken. Namen zijn veranderd. P is weg.



Rustig en verward observeerde ik de jongen op het bankje. Zijn mond hing een beetje open, hij was aan het lezen. Hij was jong, ongeveer 14, maar zijn ogen verouderden hem. Ik dacht terug aan de tijd toen ik ook 14 was.

Versuft kijk ik om me heen. Ik druk mijn hand lichtjes tegen mijn voorhoofd, hoofdpijn. Ik snap nog steeds niet waarom ik altijd zo vroeg op wil staan, ik doe het al sinds groep 4! Vermoeid stap ik uit bed en doe wat ik normaal doe. Omkleden, toilet maken, aanhoren van mijn moeder dat ik niet zoveel make up moet dragen (het valt echt wel mee hoor) naar S. en dan naar school. Je zal wel denken dat S. een speciaal iemand is, die ik elke dag glimlachend knuffel, je zal wel denken dat hij mijn leven compleet maakte. De waarheid is dat hij me irriteert en maar een naar-school/huis-vriend is. Nee niet eens een vriend, een kennis. Ik bevind me elf minuten later op het Bernardinuscollege, 3 havo, lokaal 143, biologie. P. is bijna elke ochtend te laat, en een van mijn beste vrienden. Daar ben ik blij mee, hij is zo grappig. Blauw is mijn lievelings kleur, acht is mijn lievelings getal en dinsdag is mijn lievelings dag want dan hebben we wiskunde én frans. Ik ben inderdaad een aziaat die van 'stomme' vakken houdt, ook wel prototype nerd, haha. Zaterdag zou eigenlijk mijn lievelings dag moeten zijn, als die dag niet zoveel problemen gaf. Ik heb een vriend, T., al 8 maanden. Hij is lief, betrouwbaar en prachtig. Jammer genoeg woont hij in een andere stad, en kan ik hem niet elke dag zien. Ik kan hem alleen op zaterdagen zien, en sinds vorige zomer steeds minder. Het was een per ongeluk, het zou niet mogen plaatsvinden. Toch gebeurde het, en zag ik hem 5 weken niet.

T. was mijn speciale iemand, die ik elke dag wel zou willen knuffelen, iemand die mijn leven hemels zou moeten maken. Ik koesterde onze zaterdagen,